‘’Ik wil geen druk op je leggen hoor, maar volgend jaar, dan is wel HET jaar. De juf gaat dan beoordelen naar welk niveau je gaat. Het kan mij niet schelen welk niveau dat is, maar dan weet je, jij kunt het maken of breken komend jaar. Het is aan jou om keihard te werken of niet”.
Dit hoorde ik in Frankrijk, op een terrasje van een restaurantje. Naast ons zat een Nederlands gezin met jonge kinderen gezellig aan de pizza. Kinderen in een kort broekje, een lekker los hemdje. Het was heerlijk warm weer. Er klonk muziek met zomerhits over het terras. Tegenover het terras was het animatieteam bezig om de kinderen te vermaken met blauwe suikerspinnen en allerlei spelletjes.
En dit was dus het gesprek naast ons. En het raakte me. Begin augustus, midden in de vakantie. Los van alles, vrijheid, blijheid, ver van alle verplichtingen en het moeten. Maar toch niet dus, want moeder bracht met haar gesprekje school van het komende jaar volop op tafel inclusief de druk en de stress die daarbij hoorde. Het meisje waartegen het gezegd werd stelde wat paniekerige vragen en moeder herhaalde haar boodschap luid en duidelijk. Het meisje liep wat minder huppelend en wat aarzelend uiteindelijk naar de blauwe suikerspinnen.
Waarom?
Vermoedelijk was het allemaal bedoeld om het meisje te stimuleren goed haar best te doen, maar het klonk allemaal erg dreigend en spannend. En ook dat moeder zei dat het haar niets kon schelen, dat de keuze aan het kind was.
Ik denk dat dat geen keuze is voor een kind in de basisschoolleeftijd. Ik denk dat geen kind in die leeftijd expres met de pet gooit naar schoolwerk als ouders het belangrijk vinden. Je wilt het allemaal graag goed doen en fijne interacties met je ouders hebben en complimentjes krijgen. Als het telkens niet lukt om welke reden, kan het zijn dat een kind stopt met zijn best te doen en te veinzen dat dat hem niets kan schelen, maar dat is vaak uit zelfbescherming.
En kon het moeder echt niets schelen naar welk niveau het meisje zou uitstromen? Zoals het klonk kon het haar juist wel wat schelen. Alleen door de woorden “maken of breken” klinkt een lager niveau toch echt als breken en dat is toch een beetje minder fijn.
Helpt dit nu? Zo’n opmerking middenin de vakantie? Ik denk van niet.
Ik denk: vraag het eens aan je kind. ‘’Wat wil jij en hoe kan ik je daarbij helpen? Want het kan mij wel schelen dat je gelukkig bent en dat het goed gaat met je. Hoe kunnen we dit samen aanpakken?’’. En natuurlijk mag je als ouders vertellen en zeggen wat je belangrijk vindt, bijvoorbeeld goede resultaten halen op school. Daar ben je ouder voor.
Maar dan wel samen met je kind kijken hoe je die doelen als een gezamenlijk doel kunt krijgen en hoe je dat samen kunt bereiken.
Ik zie het vrij simpel, je wilt als ouders een zaadje planten bij je kind zodat je kind gaat groeien en bloeien zoals het mooiste plantje dat gaat groeien en bloeien. Maar alleen met het zaadje ben je er niet. Beetje water geven, in het licht zetten, af en toe wat wegknippen en vooral genieten van elk nieuw blaadje wat verschijnt. Samen komen we er wel!
Een heel fijne start van het nieuwe jaar gewenst
